Secrets

pic3564183_md

Secrets (Repos) :

+ het materiaal is stevig en fraai vormgegeven
+ het overzichtsblaadje met de opsomming van de karakters en de pijltjes om dit aan te geven, prima
+ de kleuren van de doos zijn retro-blauw en retro-rood, het werkt wel
+ de strijd verloopt redelijk spannend en met momenten kan het hectisch ogen, maar dit laatste valt nog wel mee
+ ondanks het feit dat je op zich maar uit twee kaarten kan kiezen, moet je héél wat knopen doorhakken in je beurt
+ de eigenschappen van sommige personages lijken aanvankelijk raar, maar ze zijn allemaal erg logisch en werken wel
+ de speelduur is erg goed gekozen, het duurt net lang genoeg, zonder te beginnen slepen
+ de UN-fiche is speltechnisch een goed gevonden onderdeel van het spel
+ elk nadeel heeft in dit spel ook z’n voordeel

– geluksfactor blijft toch ook zeker een rol spelen (het is perfect mogelijk dat buiten je wil om in de allerlaatste zet van het
spel je identiteit verandert en dit ervoor zorgt dat je zo maar het spel verliest of wint)
– je moet uitgeslapen zijn om dit spel te spelen
– als je hetspel voor de eerste keer speelt, is het aanvankelijk wel een beetje onoverzichtelijk en heb je geen flauw idee hoe je van start moet gaan
– elk voordeel heeft in dit spel ook z’n nadeel

Conclusie : Secrets is in mijn ogen één van de betere spellen met “hidden-roles” in het rijtje van The resistance, Weerwolven, Mafia de Cuba, … De eigenschappen van de karakters maken het steeds weer een zeer boeiende keuze die de actieve speler moet stellen. Kies je voor de kaart die je absoluut zelf niet wil, met het risico dat je ‘m in je nek krijgt gedraaid? Of ga je eerder voor de kaart die je zo graag zelf wil, maar die dan door de andere wordt geaccepteerd? Je klampt je vast aan informatie die je hebt, en probeert ook uit het spel van anderen proberen afleiden wat hun rol is. De hippie is een welgekomen afwisseling in de strijd tussen KGB en CIA, z’n agenda is wat verborgen en je moet er altijd rekening mee houden. Anderen een peer stoven, zodat ze al hun karakters moeten dichtdraaien zou zo maar eens in die speler z’n voordeel kunnen spelen.
Secrets is echter ook een spel dat niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Je moet je kopje er goed bijhouden, want anders verlies je in de kortste keren het overzicht en ga je niet meer doen dat “meespelen”, wat jammer zou zijn. Je mag ook niet te snel opgeven, het kan zijn dat je geruime tijd weinig tot geen informatie hebt, maar plotsklaps verandert er iets of mag je een speciale actie uitvoeren, waarmee je net dat tikje weet om je keuzes op te baseren.
Secrets speelt ook altijd een beetje anders afhankelijk van het aantal spelers. Met vier spelers ga je het overzicht het beste bewaren en echt doordachte keuzes maken, terwijl je met acht spelers meer de speelsfeer gaat aanvoelen (van de twee teams), maar wordt het erg moeilijk om de kampen uit elkaar te destilleren. Persoonlijk blijf ik een liefde-haat-verhouding hebben met dit type van spellen, maar voorlopig neig ik hier toch naar de positieve kant.

Titel : Secrets
Auteurs : Bruno Faidutti & Eric M. Lang
Uitgeverij : Repos producties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s