Terramara

pic4583975

+ Worker-placement in het kwadraat, zeer positief als je een liefhebber bent van het spelmechanisme
+ Het artwork is erg mooi, sfeervol en aantrekkelijk om te aanschouwen
+ Ondanks de enorme hoeveelheid aan symbolen (op het eerste zicht) is dit spel redelijk rechtlijnig. Eens je alles overlopen hebt, is alles superduidelijk en intuïtief.
+ Moest er dan toch nog iets onduidelijk zijn, krijg je een overzicht op de achterkant van de spelregels, top
+ Het feit dat je ook actieplaatsen kan bezetten die in de toekomst pas in het spel komen is erg tof gedaan (als je deze keuze maakt, laat je een verkenner één of meer ronden staan, maar krijg je op dit ogenblik natuurlijk datgene dat je graag hebt)
+ Het stamhoofd (grote meeple) is ideaal om toch zeker te zijn van een actie (tenzij er al twee spelers je voor zijn)
+ Het militaire spoor werkt erg goed, het kost je om actieplaatsen te kiezen die al bezet zijn met je verkenner, maar je hebt tenminste de keuze (als je sterker bent dan de tegenstander)
+ Het is weer zo’n spel waar je op alle sporen vooruit wil geraken, maar waar het niet zo maar lukt
+ Er zit héél wat variatie in dit spel door de vele tegels en combinatie-mogelijkheden.
+ Je kan op gelijke basis vertrekken of het spel aanvangen met een eigen personage en dito startgrondstoffen
+ Dit is zo’n spel dat wel in je hoofd blijft hangen, als je het na een tijdje uit de kast haalt, ben je er terug snel mee weg
+ De houten meeples zijn allemaal erg tof
+ Er zijn diverse manieren om punten te scoren: tijdens het spel, kaarten kopen, bonussen oprapen, lange-termijndoelen, …
+ De speelborden die omdraaien zijn ook wel tof, je denkt dat je steeds meer en meer actieplaatsen zal hebben, maar komt toch wat bedrogen uit
+ Het al-dan-niet nemen van de startspelerkaart en het weggeven van voordelen aan de andere spelers zorgt voor een toffe denkoefening
+ De eigenschappen van alle kaarten lijken tof en redelijk goed uitgebalanceerd
+ Een overzichtje van hoe je punten kan scoren staat op de achterkant van je hut-kaart, goed gedaan Quined
+ De scoreblaadjes zijn dubbelzijdig bedrukt, hoera (toch uitgeverijen die luisteren)

– Worker-placement in het kwadraat, eerder negatief als je hier niet zo gek van bent
– Het artwork is mooi, maar men heeft héél veel info op korte ruimte proberen te krijgen zodat niet altijd alles even duidelijk is
– Er zijn ook wel veel groen- en bruintinten gebruikt, wat het geheel nogal ééntonig maakt
– Bij ons lag er toch een aanzienlijk verschil tussen de winnaar en de rest van de spelers, kan toeval geweest zijn, maar het was pijnlijk
– De plunder-actie uitleggen is de eerste keer niet makkelijk, eens je wat concrete voorbeelden kan geven is het eenvoudiger
– Het spoor waarover de karren rijden vind ik echt wel te klein voor zo veel meeples overheen te sturen, de karavanen gaan wel stilaan uit elkaar, maar het blijft druk

pic4900638

Conclusie : Uiteraard heb ik niet alle spellen gespeeld die in Essen zijn uitgekomen en is het erg moeilijk om volgende uitspraak te doen, maar ik denk dat Terramara dit jaar de prijs wint van “meest-traditionele-worker-placement-in-de-brede-zin-van-het-woord”. In z’n kern is dit spel echt een pure worker-placement: mannetje zetten, actie uitvoeren, grondstoffen verzamelen en inruilen voor kaarten die je hopelijk bonussen geven om terug gericht op zoek te gaan naar andere kaarten, vooruit schuifelen op diverse sporen om ook daar bonussen op te rapen die elders weer van pas komen. In dit opzicht snap ik dat sommige veelspelers die spel bij het lichtere werk rekenen. Persoonlijk ben ik niet onmiddellijk dezelfde mening toegedaan. Dit is echt wel een spel waar héél wat mogelijkheden zijn en waarbij je toch enkele moeilijke keuzes moet maken. Er kan af en toe wel eens wat AP optreden wanneer de spelers met hun handen in het haar zitten en moeten beslissen of ze een verkenner al dan niet zullen opgeven voor een rondje. Door de positieve punten van dit spel, zijnde duidelijk iconografie, rechtlijnig spelverloop heb je wel het gevoel dat het spel makkelijker “loopt” dan het effectief te winnen valt, wat op zich een fantastisch compliment is natuurlijk. Je moet echter wel rekenen op een ietwat langere speelduur. Wat dat betreft, heb ik hier een beetje hetzelfde gevoel als bij Rokoko, ook dat spel duurde net dat tikje te lang voor wat het was, maar doordat het zo goed is in wat het doet, komt het spel ermee door … en dat doet deze Terramara ook. Qua artwork kan je discussiëren, het is mooi, met oog voor detail, maar hier en daar iets minder duidelijk richting spelverloop, het is niet altijd even eenvoudig om hierin een goede balans te vinden, maar ook hier geef ik het spel het voordeel van de twijfel. Waar het spel echt in uitblinkt in mijn ogen, is dat het anders is dan de meeste worker-placements. Alles hangt nog meer aan elkaar, de acties zijn divers (en toch ook weer niet), elk spel zal ook anders zijn met de verschillende speelbordjes en de volgorde waarin ze voorkomen. De drie sporen zorgen ook voor héél wat dynamiek in het spel, vooral het militaire spoor kan erg belangrijk zijn voor het plaatsen van arbeiders. Het rivierenspoor is dan weer belangrijk voor de kaarten die gekocht en gereserveerd kunnen worden en het reisspoor is gekoppeld aan de lange-termijndoelen en enkele toffe bonussen, zo is er dus voor elk wat wils. Op zich zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan over dit spel … en dat is een goed teken. Het laat je alleszins niet onberoerd en ik leg het graag nog meer op tafel.

Titel : Terramara
Auteurs : Virginio Gigli, Flaminia Brasini, Stefano Luperto & Antonio Tinto
Uitgeverij : Quined

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s