The Ming Voyages

+ Veel spel in een klein doosje
+ We zijn op zich niet echt fans van asymmetrische spellen, maar hier klikt het wel op de één of andere manier
+ Er zit ook een solo-modus in waarmee je aan de slag kan gaan
+ Het materiaal is zeer verzorgd en de speelstukken ogen een stukje moderner dan die van Cousin’s war (hoewel het in grote lijnen toch gelijkaardige producten zijn)
+ Dit spel is erg volwassen, complexer dan Cousin’s war (maar die was dan weer iets speelser)
+ Als je houdt van het combineren van omschreven acties op kaarten met een juiste timing, dan zit je hier gebeiteld
+ Het uitkiezen van de actiekaarten loopt hier ook weer als een geoliede machine (alhoewel je hersenen wel wat zullen kraken af en toe), erg fraai, zowel voor beide kanten (Ming en barbaar). Je kan ook kaarten gaan reserveren om sterker uit de verf te komen tijdens de vechtfase, een denkoefening waard

– Alle actiekaarten zijn voorzien van tekst, die erg belangrijk is, dus als je de taal niet machtig bent, zou ik er niet onmiddellijk aan beginnen
– Net zoals de ganse reeks herbergt ook dit spel best wel wat spelregels voor zo’n klein doosje, dat is dan weer het nadeel voor bovenstaand pluspunt “veel spel in een klein doosje”
– De cover van het doosje is thematisch wel logisch, maar wel eerder muf en niet echt aantrekkelijk te noemen
– De gevechtsfase wordt bepaald door een dobbelsteenworp, ik weet dat wargames hieraan vasthouden, maar het ware fijn geweest als er hier toch ook eens alternatieven voor gezocht zouden worden
– Het is een serieus spel en je gaat af en toe toch worstelen met alle mogelijke acties en het spelverloop waardoor je toch vaak terug moet grijpen naar de spelregels (maar eens je alle kaarten kent, dan gaat het weer allemaal vlotjes en vlekkeloos als je het tactisch vernuft hebt)

Conclusie : Deze Ming Voyages is de tweede titel in de reeks van Pocket campaign-spellen. Er zijn enkele kenmerkende zaken aan deze spellen, maar toch zijn ze allen wel uniek, niet enkel qua thema, maar ook de combinatie aan kleinere spelmechanismen. Deze Ming voyages voelt al een héél stuk serieuzer aan dan Cousin’s war.

Persoonlijk vond ik het nu net leuk dat een wargame eindelijk eens wat toegankelijker was voor de leken onder ons en het blufsysteem tijdens de gevechten lieten veel meer ruimte voor dynamiek en speelsheid in combinatie met geluk. Hier valt men toch eerder terug op het geluk-dobbel-systeem wat dat betreft. Je kan je echter wel gaan wapenen door kaarten te reserveren, maar deze gebruik je natuurlijk ook graag om acties te ondernemen, het is een pittige keuze. Het is een logische, klassieke keuze in het war-game-gegeven, maar we hadden hier toch graag ietwat alternatiefs gezien of op z’n minst een mogelijkheid om je dobbelsteenworp te gaan aanpassen en niet enkel te hergooien.

Dit neemt echter niet weg dat het een zéér interessant spel is, dat asymmetrisch prima uitgebalanceerd en uitgetekend is (zegt ons gevoel na slechts enkele sessies). Bovendien voelt het spel ook elke keer wel ietwat anders aan, ondanks de slechts 27 kaarten die het spel rijk is.

Ook de solo-versie ziet er erg fraai uit, met de nodige uitdaging en vooral een stevige, maar blijkbaar goedwerkende AI. Persoonlijk heb ik het nog niet solo uitgetest (ben ook niet zo’n solospeler), dus meer kan ik daarover nog niet kwijt.

Titel : The Ming Voyages
Auteurs : David J. Mortimer & Alan Paull
Uitgeverij : Suprised Stare Games Ltd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s