Monuments

Ik baseer deze recensie op de deluxe versie. Voor een goed begrip: er is ook een basisversie en een super deluxe editie beschikbaar, uiteraard telkens in een andere prijsklasse. Het gaat om een verschil in grondstoffen (gaande van karton, over hout, naar “realistische” grondstoffen). Indien je jouw versie graag pimpt, kan je ook naderhand een upgrade-pakketje met realistische grondstoffen kopen trouwens. Op zich klinkt dit alles misschien een beetje raar, anderzijds vind ik het wel een mooie geste van de uitgeverij zodat het spel voor alle budgetten beschikbaar wordt.

+ Het materiaal van de deluxe versie is heel mooi, daar valt weinig op aan te merken. De realistische grondstoffen heb ik nog niet mogen aanschouwen, maar ik vermoed dat die nog knapper zijn en dat deze ook nauwer aanleunen bij de tekeningen op het bord
+ De monumenten zijn prachtige miniaturen die erg netjes en fijn in elkaar passen, je wil het echt wel gaan afwerken (wat ook de bedoeling van het spel is natuurlijk)
+ De 10 actiekaarten vormen het hart van het spel waarmee alles wordt uitgevoerd. Deze kaarten zijn duidelijk, omschrijven perfect hoe alles werkt en eens je ze wat in de vingers hebt, kom je nog maar voor weinig vragen te staan (qua kwaliteit had ik persoonlijk liever nog iets dikkere kaarten gezien, zeker omdat ze constant gebruikt worden, sleeven is een goeie optie)
+ De kaarten zijn niet alleen duidelijk, het upgraden ervan, de manier van opbouwen in je hoofd werkt erg leuk en goed, het spelconcept is echt heel goed doordacht
+ De meeste speelbeurten zijn erg kort en daardoor zit er best wel een goede flow in het spel.
+ Het spel voelt onmiddellijk redelijk vertrouwd aan. Er wordt vaak een vergelijking gemaakt met Scythe en dat kan ik wel begrijpen. En in dit geval stel ik graag: liever een goede kopie (hoewel dit overdreven is), dan een zwak spel met unieke kenmerken
+ De doos zit tjokvol materiaal en herbergt mooie opbergdoosjes zodat al het materiaal netjes op z’n plaats blijft
+ De spelregels zijn duidelijk en lezen op zich wel vlot (jammer van enkele kleine schoonheidsfoutjes)
+ Indien je fan bent van stelselmatig opbouwen en van (meestal) met rust gelaten te worden, dan ga je hier zeker je gading vinden
+ Iedereen speelt op een ietwat andere manier, maar alles lijkt prima uit te balanceren, je hebt steeds het gevoel dat je toch meedoet voor de prijzen en dat je jouw monument tegen een gelijkwaardig tempo opbouwt
+ De algemene bonussen die je kan gaan oprapen zijn goed uitgetekend en bieden wel enkele leuke extra’s, je mag ze wel niet vergeten (net als je specifieke starteigenschap)
+ De doelen waar je naar kan gaan spelen zijn duidelijk en goed doordacht, je kan er echt op gaan spelen en op die manier best wel wat punten vergaren (je kan er zelfs het verschil mee maken)

– Er zitten enkele kleine misprints in deze editie, niets super erg, maar het is wel jammer natuurlijk. Op de website van Keep Exploring Games kan je wel al de juiste versie van de scorekaarten afprinten.
– Het materiaal is erg mooi, maar ik vind het wel verwarrend dat de afgebeelde grondstoffen niet overeenkomen met de houten grondstoffen (bv. graan = boterham, staal = rots; waarom niet hetzelfde houden?)
– De spelregels zijn op zich héél duidelijk, maar het water op het speelbord zorgde aanvankelijk wel wat voor problemen bij ons, misschien had men enkele voorbeelden extra kunnen voorzien wat rivieren, zeeën en meren betreft (of het bord ietsje anders structureren). Met wat uitzoekwerk en logisch verstand zijn we tot een consensus gekomen die ons wel juist leek te zijn.
– Het mag dan misschien wel een compactere civ-building zijn, je bent toch nog altijd een tijdje onderweg. Zeker naar het einde toe vonden enkele spelers rondom de speeltafel het een beetje langdradig worden.
– In dit spel kan je zeker militair gaan spelen, maar ik vermoed dat het niet echt zo uitgetekend is, je bent vooral op jezelf bezig om uit te bouwen met niet al te veel interactie. Voor héél wat lezers onder jullie is dit hoogstwaarschijnlijk een positief punt (ook voor mij wel een beetje, maar op de duur vraag je je toch af wat de andere spelers eigenlijk aan het doen zijn)
– Misschien had men er wel voor kunnen zorgen dat het spel iets compacter had kunnen zijn door de eindtriggers ietsje vroeger te leggen of gewoon extra triggers te voorzien, dan denk ik dat het minder repetitief zou aanvoelen naar het einde toe.
– Het speelbord is al erg groot, maar als je velden vol grondstoffen liggen dreigt het soms toch ietwat onoverzichtelijk te worden (de monumenten passen ook niet op het veld)

Deze foto is ergens halverwege het spel, je merkt dat iedereen vooral op z’n eigen werelddeel bezig is, netjes verdeeld in vier gelijkopgaande stukjes.

Conclusie :
Monuments is een groots spel, vooral qua omvang kan het spel echt wel tellen. De doos is niet onmiddellijk de handigste om op te bergen. Als je het speelbord uitstalt en alle spelersborden en materiaal ligt de tafel ook goed vol. Maar ook hier is rekening mee gehouden. Zo kan je de spelersborden draaien zoals je wenst om ze netjes te kunnen uitstallen. En ondanks de grootte van het speelbord en de velden, gaat het al snel gezellig vol staan. Gezellig vol betekent hier soms ook iets minder overzichtelijk. Ik geef graag als tip mee om met de bevolking te spelen die zich het dichtste bij jouw zitplaats bevindt. Je zal het eerste deel van het spel toch vooral op dit stuk van het terrein zitten te loeren. Je gaat op zoek naar de juiste grondstoffen, bouwt gebouwen, breidt uit, beweegt je werkers om nog meer grondstoffen en velden te bereiken en alvast te beginnen bouwen aan je monument.

Het spel heet natuurlijk niet toevallig “Monuments”, het bouwen van dit groot miniatuur (hoe contradictorisch kan het zijn?) is het opzet van het spel en bovendien ook één van de manieren om wel wat punten te scoren. Maar een monument afwerken leidt niet noodzakelijk tot de winst, ook de diverse doelen die je tijdens het spel afhaspelt, het aantal bezette gebieden, de verzamelde grondstoffen en strijdkrachten, … leveren je nog wel wat op. Wat ik persoonlijk erg tof vind, is dat elke speler een persoonlijke scorekaart heeft, deze geeft één categorie aan die je extra punten oplevert, en één waarop je minder zal scoren. Dit systeem zorgt ervoor dat alle spelers toch ietwat andere doelen en interesses hebben en dan ook anders zullen spelen (maar het hoeft natuurlijk niet).

Wat de spelers ook zal leiden in hun zoektocht zijn de doelen, de specifieke eigenschap die ze bij aanvang van het spel krijgen toebedeeld, maar vooral toch de actiekaarten. Deze tien kaarten bepalen de acties die je zal kunnen ondernemen. Ze zijn voor iedereen hetzelfde, maar je kan ze allen gaan upgraden en afhankelijk van welke keuzes je maakt, ga je toch elk een ietwat andere richting uit. Op termijn wordt dit weer wel allemaal gelijkgetrokken aangezien dan iedereen bijna alle kaarten zal opgewaardeerd hebben. Het opwaarderen van kaarten kan wel voor wat verwarring zorgen, want eigenlijk ga je gewoon met de achterkant (groene kant) van de kaart spelen. Je moet er dus op letten dat je je kaarten nooit omdraait tijdens het spelen en oprapen. Vooral als je je kaarten weglegt, heb je de neiging om ze gedekt te leggen, wat hier totaal nutteloos is natuurlijk. Het is even wennen, maar al gauw ben je ook met dit systeem weg (ook de spelregels schrijven dit euvel trouwens voor).

De actiekaarten vormen de hart van het spel en zorgen voor de toegankelijkheid van het spelverloop. In je beurt speel je een kaart en voer je de actie uit die erop staat of neem je al je eerder gespeelde kaarten terug op handen, dat is alles wat je eigenlijk moet weten. De teksten op de kaarten zijn overigens erg goed en duidelijk geschreven, dus eens je alle acties een keertje uitgeprobeerd hebt, begint het puzzelen echt. Met puzzelen bedoel ik de opeenvolging van je acties plannen, want hier ligt de sleutel van het spel. De speler die het minste acties moeten verbruiken, trekt waarschijnlijk aan het langste eind. Een beurt opofferen om je kaarten terug te nemen is onontbeerlijk, maar je doet het liever niet natuurlijk. Optimaliseren is de boodschap, maar hiervoor moet je best wel met wat zaken rekening houden.

Je moet je werkers goed posteren, de gevraagde grondstoffen produceren, deze aanwenden om te bouwen of op te waarderen, eventueel ze in te ruilen om tenslotte hopelijk aan je monument te kunnen bouwen. En als het even kan pik je af en toe ook nog een extra doeltje op dat zich binnen het niveau van je monument bevindt. Deze doelen zijn op zich allemaal haalbaar, maar je moet er wel een beetje naar spelen. Ze kunnen je wel wat punten opleveren, maar als je ze niet kan vervullen krijg je er ook minpunten voor … en deze kunnen dan weer extra pijnlijk zijn.

Op zich zit je al gauw in een fijne flow en bouw je jouw beschaving uit. Maar eens je aan je monument bouwt, val je toch elke keer een stapje terug en moet je deels overnieuw beginnen met opbouwen. Hiermee verduidelijk ik graag even wat ik bedoel met het repetitieve aanvoelen bij dit spel. Je bouwt stelselmatig alles op, zowel je grondstoffenvoorraad, het aantal werkers, het upgraden van je kaarten, … om je monument op te bouwen. Eens je een deel bouwt, moet je dit bekostigen met grondstoffen en werkers, wat concreet betekent dat je weer van vooraf aan kan beginnen met opbouwen. Dit doe je eigenlijk vijf keer tijdens het spel, maar de kostprijs loopt per niveau op. Natuurlijk ga je dit met steeds betere “wapens” proberen klaar te krijgen, maar het voelt op die manier wel wat repetitief aan. Na niveau 3, richting niveau 4 is nog te doen, maar dan zie je dat niveau 5 bouwen geen sinecure zal zijn. Wij hadden het op dat moment wel zo’n beetje gezien. Niet dat het spel verveelde, maar je wist eigenlijk al wel wat zou gaan komen en pas wanneer je voor de vijfde laag gaat, dien je ook land te gaan veroveren bij andere spelers of iets verderop te gaan zoeken.

Ik vond het persoonlijk niet zo erg, want ik hou er wel van om solitair op te bouwen, maar ik begrijp de kritiek ook wel een beetje. Misschien had 4 niveaus bouwen een goed alternatief geweest, om het spel toch iets compacter te maken. Of hadden er wat extra eindtriggers in het spel kunnen zitten bv. een aantal doelkaarten afwerken, alle gebouwen op het bord, … maar om hier over te kunnen oordelen moet je het spel natuurlijk héél erg veel spelen en uittesten en zo ver zijn we nog niet geraakt.

Ik eindig graag met een quote van één de de medespelers: “Mocht dit spel tien jaar geleden op de markt zou zijn gekomen, dan zou het baanbrekend geweest zijn. Nu is het iets dat je eigenlijk al wel wat kent. Het is zeker een goed spel, is fijn ontworpen, maar net niet spannend genoeg om te blijven bekoren.”

Titel : Monuments
Auteur : Martin Looij
Uitgeverij : Keep Exploring Games

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s