Mana Mana

+ Set-collecting bij jezelf, maar vooral bij de ander
+ Je kan dit spel echt wel op verschillende niveaus spelen, met kinderen gaat het er anders aan toe dan bij volwassenen, maar eigenlijk werkt het met beiden even goed
+ Je kan effectief kaarten gaan onthouden om in te schatten welke kaart je wanneer zal spelen, oplettendheid zal je hier zeker helpen
+ Het wordt op de duur ook een portie verdeel-en-heers, geef een puntje weg om er zelf meer te winnen
+ Investeren in de aanschaf van bepaalde kaarten of niet? Want je betaalt met mana (punten)
+ Het is een simpel en toegankelijk spelletje, hiertegen werd bij oudere spelletjes van deze uitgeverij, die toch gezinsvriendelijke spellen op de markt brengt, af en toe tegen gezondigd

– Het spel eindigde bij ons op een andere manier dan in de spelregels stond omschrijven, over deze situatie werd met geen woord gerept, maar lijkt me wel te kunnen voorvallen (elke kleur is al volledig als set)
– Het is tof, maar is nu ook weer niet onmiddellijk een must-have in mijn ogen
– De mana zijn van die mini houten schijfjes die je misschien kent als “verkenners” bij Puerto Rico, nogal petieterig en snel verloren (dus oppassen geblazen)

Conclusie : Mana mana is een spelletje uit de categorie van Regenwormen en Pechvogel, of laat het me beter stellen, het komt op de markt in hetzelfde formaat van doosje. Misschien is dit wel een betere verwoording. Dit keer komen er totaal geen dobbelstenen aan te pas, maar gaan we met een deck kaarten aan set-collecting doen. Een deck van 72 kaarten, bestaande uit 6 kleuren om precies te zijn. De twee overzichtskaartjes niet meegerekend, die doen dienst als overzichtje voor de uitbetaling van mana en het aanduiden van de startspeler. Het mana (ofte geld, ofte punten, zoals je wil) worden in dit spel voorgesteld door kleine houten schijfjes.

Daar zijn we persoonlijk niet zo’n fan van, het is niet eenvoudig om ze uit een potje te nemen en je zou ze zo maar eens kunnen kwijtspelen hier of daar. Maar laat dit zeker de pret niet bederven, je vindt zeker een oplossing om dit kleine goedje op een secure manier te behandelen.

Elke speler start met één kaartje op handen en heeft tijdens z’n beurt slechts 2 keuzes: kaart(en) nemen uit de vitrine of kaart(en) uitspelen bij zichzelf OF de andere spelers. De eerste kaart die je neemt is altijd gratis, elke volgende, die van dezelfde kleur moet zijn, kost je één mana. Let erop dat je slechts 10 kaarten op handen mag hebben. Als je kaarten gaat spelen, moeten ook deze van dezelfde kleur zijn. Speel je ze bij jezelf, dan mag je nog geen verzameling in deze kleur gestart zijn. Speel je ze bij de ander, dan moet deze speler al wel een verzameling in die kleur gestart zijn en vul je aan. Na het afleggen van de kaarten tel je het totaal aantal kaarten in die set en krijg je mana uitbetaalt, zoals aangegeven op het overzichtskaartje.

Zo gauw een set een zesde kaart krijgt, wordt deze afgesloten en kan er bij die speler niet meer in die specifieke kleur gespeeld worden. Zo gaat het spel door tot de trekstapel aan kaarten bijna is opgebruikt (de laatste vijf kaarten liggen bij aanvang geschrankt, zo gauw daar kaarten van getrokken worden, wordt er nog gespeeld tot aan de startspeler en één extra ronde).

De spelers tellen hun verzamelde kaarten en mana op en de speler met het hoogste eindtotaal wint het spel. Bij een gelijkstand wint de speler met de minste resterende handkaarten.

Het spel zelf is dus redelijk eenvoudig. Het gaat vooral zaak zijn om zo goed mogelijk te “cashen”. Speel vooral kaarten bij de ander, en als het even kan de meest waardevolle kaarten (die veel mana opbrengen). Speel je een set ineens vol of probeer je het te spreiden over meerdere ronden, met het risico om met een kaart op handen te blijven zitten? Hou goed in het oog welke kaarten de tegenspelers op handen nemen, zo heb je een idee waar je snel moet zijn of waar je nog wat kan anticiperen.

Eigenlijk zit er weer een verrassend leuke twist aan dit ogenschijnlijk eenvoudig set-collecting-spelletje. Nu ik de recensie hier neerschrijf herbeleef ik het spel nog eens en merk ik plots dat het toch een stukje interessanter is dan ook ik eerst dacht. Het is absoluut niet moeilijk, het is geen brain-burner, maar het is ook niet zo maar blind wat kaarten grabbelen en uitspelen. Ik heb zo’n flauw vermoeden dat dit spelletje dan ook tijdens één van de volgende speelmomenten wel eens het tussendoortje zou kunnen zijn.

Titel : Mana Mana
Auteur : Peter Jürgensen
Uitgeverij : Zoch verlag

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s