+ Knizia gaat een keertje solo, maar dat kan hem niet deren
+ Het artwork is sfeervol en duidelijk
+ De spelregels zijn erg duidelijk en gemakkelijk
+ Je kan het spel wederom op verschillende moeilijkheidsgraden gaan spelen
+ Een nieuwe titel in het de min’inP-reeks, weer een compleet ander spelmechanisme, het wordt een fijn reeksje
+ Economisch goed gezien om de reeks divers te maken, zodat er verzamelwoede kan ontstaan
+ Het is een toegankelijk spel waarbij je niet te hard moet gaan overdenken, het is inschatten en hopen dat je de juiste kaarten omdraait
+ De spanning bij het draaien van een kaart kan te snijden zijn, soms zit het mee, soms niet
+ Door de korte speelduur is dit een ideaal spelletje voor tijdens je koffiepauze

– De scoremogelijkheden staan netjes in het spelregelboekje, maar een hulpkaartje extra was fijn geweest
– De eigenschappen van de totemkaarten memoriseer je ook best even
– Het is een “kaarten-draaien”-spel, de geluksfactor lijkt me dan ook aanzienlijk, je kan niet erg veel manipuleren
– Er zit misschien dat tikje te weinig in om interessant te blijven

Conclusie : Reiner Knizia is natuurlijk al geen kleine naam meer. Om die te strikken, als toch kleinere Belgische uitgeverij, moet je bij de pinken zijn lijkt me. En we mogen zeker stellen dat InPatience bijzonder goed bezig is. De uitgeverij verwierf bekendheid met de titels in eigen beheer van auteur, ontwikkelaar en eigenaar van het bedrijf Shadi Torbey. In de solo-wereld zijn zijn titels misschien al een beetje een referentie geworden, denk maar aan Urbion, Sylvion, Onirim, Castellion, Nautilion, … kortom een stevige reeks. Sinds vorig jaar zijn er daar de min’inP-spellen bijgekomen. Spellen in een ietwat kleiner doosje, telkens van andere auteurs, maar trouw aan het speelgevoel van het huis. In deze Freigard is dat ook zeker het geval, maar ik schaal hem wel direct in in het lichtere spectrum van het gamma. Knizia is het misschien al niet vreemd aan, want ook nu zijn er weer toegankelijke spelregels, maar toch moeilijk om winnend af te sluiten (zelfs in de eenvoudige variant)

Het thema is “speciaal” en relatief dun, je vecht tegen drie luchtkastelen die een verschillende defensieve waarde hebben (in de makkelijke variant moet je 14-18-22 punten scoren in een ronde om ze te verslaan). Daarnaast krijg je 49 verdedigingskaarten uit 3 families (golems, enten, draken), 1 pestkaart en 4 totemkaarten. De 4 totemkaarten geven een uitweg die je éénmalig tijdens het spel kan gaan gebruiken. Ofwel gebruik je ze aan het einde van een ronde om een tekort aan punten bij te passen, ze zijn elk 1 punt waard. Ofwel gebruik je ze voor hun specifieke eigenschap (die netjes staan opgelijst in het spelregelboekje, maar die je best even memoriseert want anders durf je ze te vergeten en ze kunnen een levenslijn vormen).

De 49 verdedigingskaarten en de pestkaart (ik noem ze zo, maar dat is niet de officiële naam) worden als gedekte trekstapel klaargelegd en je neemt drie kaarten op handen. Als je de pestkaart tijdens een ronde op handen krijgt, moet je je ganse hand afleggen en verlies je kostbare tijd, want je kan de trekstapel slechts één keer doorspelen alvorens je aan de limiet van één van de luchtkasteelkaarten moet tegemoetkomen.

In je beurt mag je je drie kaarten scoren indien mogelijk (zie onder) ofwel moet je één kaart van de trekstapel bijnemen en één van je handkaarten op de aflegstapel leggen. Je kan je hand enkel scoren als je drie kaarten van éénzelfde soort weet te verzamelen en afhankelijk van de combinatie zal je een aantal punten weten te scoren. Een overzichtje :
– eender welke 3 golems = 1 punt
– 3 verschillende golems = 2 punten
– 3 identieke golems = 3 punten
(hebben alle kaarten in bovenstaande combinatie energie (staat onderaan op de kaart) verdubbelt de score)
– eender welke 3 draken = 1 punt
– 3 éénhoofdige draken = 2 punten
– 3 tweehoofdige draken = 3 punten
(hebben alle kaarten in bovenstaande combinatie dezelfde kleur verdubbelt de score)
– 3 entkaarten, tel het aantal zichtbare enten op en scoor dat aantal punten
(zijn alle enten van hetzelfde type verdubbelt de score)
– 3 willekeurige kaarten met een magie-symbool (rechtsboven op de kaart), scoor de laagste waarde van dit symbool

De punten in het spel geef je aan door de kaarten gedekt ter zijde te leggen. Bij een tekort neem je eerst kaarten van de aflegstapel en tenslotte eventueel van de trekstapel (maar liever niet). Lukt het je om de drie luchtkastelen te overwinnen, dan trek je aan het langste eind. Heb je aan het einde van een ronde onvoldoende punten verzameld, kan je nog totemkaarten gebruiken om eventueel bij te passen. Lukt dit niet, dan verlies je het spel. Eén van de totemkaarten stelt je ook in staat om de ronde opnieuw te spelen (indien je ze nog niet gebruikt hebt om bij te passen in een eerdere ronde natuurlijk).

Freigard is een eenvoudig spelletje. Kaartjes verzamelen in de juiste combinatie om te kunnen scoren. Het is even wennen aan de scoremogelijkheden, maar eens je die in je hoofd hebt zitten, dan speelt het vlotjes weg. Het is natuurlijk geen brainburner, want je hebt eigenlijk weinig in de hand. Het is kaartjes-draaien en hopen op het beste resultaat. Soms ben je iets te gretig en verlies je kostbare tijd, terwijl je iets sneller had kunnen cashen voor een minder resultaat. Soms heb je al 2 kaarten voor een fijne combo en trek je op dat moment de pestkaart waardoor je die combinatie kan vergeten, frustrerend, maar het hoort bij dit spel. Het spel heeft misschien dat tikje te weinig om het lijf om interessant te blijven, maar het speelt zeker vlot weg en is een toegankelijk spelletje voor mensen die het niet gewend zijn om solo aan de slag te gaan. Dit zou een fijn instappertje kunnen zijn. Voor de spelers die dat tikje meer willen, verwijs ik al graag naar de volgende titel uit deze reeks die binnenkort hier op het blog zal verschijnen, hou je ogen zeker open.

Titel : Freigard
Auteur : Reiner Knizia
Uitgeverij : InPatience