Double donkey

+ De grappige ezels spreken in zekere zin wel aan
+ Het is een push-your-luck waarbij je een beetje kan manipuleren, maar vooral goed moet inschatten
+ Het blijft relatief spannend tot het slot, iedereen doet op zich mee voor de prijzen tot het slot en het kan bovendien snel veranderen
+ Door het dobbelsteenmechanisme lijkt het dat elke speler toch deels z’n inbreng heeft en een beetje manipulatief te werk kan gaan richting zijn handkaarten
+ Bij een gelijk slechtste bod, wint de speler die er op dat ogenblik het slechtste voor staat, hierdoor balanceert het spel wat uit

– Het spel eindigt relatief vaak op een gelijkstand en er is geen tie-breaker (geen must misschien voor een familiespel als dit, maar het ware toch tof geweest als er iets werd voorzien om het pleit te beslechten)
– Het artwork mag dan wel knotsgek zijn, het komt ook ietwat kinderlijk over
– Het blijft wel een spelletje met een hoge geluksfactor, de beslissing die je neemt over welke kaarten je gaat spelen is en blijft ook wel wat natte-vingerwerk

Conclusie : Double Donkey is een grappig dobbel/kaartspelletje van Piatnik. Het is vooral belangrijk om in je achterhoofd te houden dat deze uitgeverij zich richt op gezins- en familiespellen en daar past deze Double Donkey zeker in. Het is qua dobbelspel absoluut geen niveau zoals “Regenwormen” en qua kaartspel helemaal geen “Wie is de ezel?”, want qua uitzicht en spelmechanismen zou je het al gauw als een combinatie van deze spellen kunnen benoemen. Niets is minder waar jammerlijk genoeg, want het zou best een coole combinatie geweest zijn. Deze Double Donkey heeft een totaal ander concept en speelgevoel. Je gaat het spel starten met een stapel van 10 kaarten, waarvan je er drie op handen hebt en mag bekijken. Doel is om deze allen zo snel mogelijk weg te spelen, want de speler die dit het snelste kan, wint het spel. In principe kan je in een ronde tot 3 kaarten wegspelen, wat meestal ook wel lukt voor één of meerdere spelers, dus na een rondje of vier-vijf is het spel al ten einde.

De kaarten tonen steeds een combinatie van 2 gekleurde ezels, met uitzondering van 6 kaarten die één enkele ezel tonen die een dobbelsteen wegtrapt in één van de zes kleuren. De kleuren van de ezels komen overeen met de dobbelstenen en hier draait het ganse spel om. De opgetelde waarde van de dobbelstenen geeft de waarde van de kaart aan in een ronde.

De startspeler gooit de dobbelstenen, neemt er één uit en legt deze op de hooikaart. Daarna gooit de volgende speler en mag deze een dobbelsteen opzij leggen. De enige restrictie is dat een waarde die al terzijde ligt niet gekozen mag worden. Tenzij er nog enkel waarden zijn gegooid die al opzij liggen, dan mag je aan deze regel verzaken. Is er nog slechts één dobbelsteen over, dan mag de speler die aan de beurt is kiezen of hij deze zo reserveert of eerst nog een keertje dobbelt alvorens hem opzij te leggen. Er liggen nu zes dobbelstenen op de hooikaart en de spelers kunnen de combinaties beginnen optellen die overeenkomen met hun handkaarten. Alle spelers kiezen gelijktijdig hoeveel van hun handkaarten ze willen uitspelen (1-3) en leggen de kaarten verdekt voor zich neer. Als iedereen z’n keuze heeft gemaakt worden de kaarten opengedraaid. Heeft iemand een enkele ezel gespeeld, dan wordt de dobbelsteen van die kleur omgedraaid naar de waarde op de ommezijde. Hierdoor verandert natuurlijk ook de waarde van alle kaarten die deze ezel bevatten. Elke waarde van de gespeelde kaarten wordt berekend en de speler die de hoogste kaart heeft, verliest de ronde. Hij neemt de grote ezelkaart, vult z’n hand aan met kaarten van de trekstapel en wordt de startspeler voor de volgende ronde. Alle gespeelde kaarten worden afgelegd en de winnende spelers vullen hun hand aan van hun persoonlijke trekstapel. Indien iemand erin geslaagd is om z’n laatste kaart(en) uit te spelen wint deze het spel.

Double donkey heeft wel enkele fijne mechanismen en het speelt eigenlijk wel vlot en voelt uniek aan. Het is natuurlijk een serieus push-your-luck-gehalte, maar na verloop van tijd ga je toch ietwat voorzichtiger te werk. Aanvankelijk speelden enkele spelers bij ons potje steeds all-in en ze kwamen er nog mee weg ook, want er is telkens maar één verliezer in een ronde. Op die manier speelden ze erg snel kaarten weg, maar dit geluk kan natuurlijk niet blijven duren. Aangezien een gelijkstand bestraft wordt aan de speler die op dat ogenblik er het beste opstaat, gingen ook zij ronden verliezen en moesten ze drie handkaarten van de algemene trekstapel nemen, zodat de rest terug bij beende. Uiteindelijk draait het vaak echt om die laatste ronde waarin iedereen het laken nog naar zich toe kan trekken en is er vaak een gelijkstand, dit is toch wat een anti-climax eerlijk gezegd. Het ware fijn geweest moest er toch wat denkwerk verricht zijn om een winnaar aan te duiden (bv. diegene die in de laatste ronde de minste kaarten nog moest spelen)

Ik heb geen flauw benul of dit spel op termijn beschikbaar zal zijn in het Nederlands, want de meeste Piatnik-spellen zijn in het verleden niet vertaald (zelfs niet in het Engels). Dit zorgt er jammerlijk genoeg toch ook wat voor dat de spellen niet echt ruimte krijgen in onze contreien. De veelspeler heeft hier op zich niet zo veel aan, maar de spelers die op zoek zijn naar toegankelijke, goed geproduceerde familiespellen zouden hier toch wel hun gading in kunnen vinden. Binnenkort volgen er hier nog enkele titels van Piatnik en ook die beloven wel iets specifieks tevoorschijn te toveren, we kijken er al naar uit.

Titel : Double donkey
Auteur : Michael Modler
Uitgeverij : Piatnik

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s